مولا نا در مثنوی خود داستانی نقل کرده که بسیار شیرین است ومانند احوال این دور زمانه می باشد

حکایت آن شخص که از ترس خویشتن را در خانهً انداخت رخها زرد چون زعفران لبها کبود چون نیل دست لرزان چون برگ درخت ؛ خداوند خانه پرسید که خیر است  چه واقعه است ، گفت بیرون خر می گیرند بسخره ، گفت مبارک خر می گیرند تو خر نیستی چرا می ترسی ؛ گفت سخت بجدَ میگیرند تمییز برخاسته است امروز ترسم که مرا خر گیرند ،

ان یکی در خانه در  می گریخت                                  زرد  رو  ولب کبود رنگ ریخت

صاحب خانه بگفتش خر   هست                                   که همی لرزد ترا  چون پیردست

واقعه چونست چون    بگریختی                                  رنگ  رخساره چنین چون ریختی

گفت بهر سخره  شاه      حرون                                  خر همی گیرند امروز  از  برون

گفت می گیرند کو خر جان عم                                  چون  نه  خر  رو ترا زین چیست غم

گفت بس جدَند  وگرم اندرگرفت                                 گر خرم گیرند  هم  نبود    شگفت    

بهر  خر گیری  برآوردند  دست                                جدَ  جد  تمییز  هم     برخاستست

چونک  بی تمییز یانمان  سرورند                              صاحب خر را  بجای  خر   برند

نیست  شاه شهر  ما  بیهوده  گیر                               هست  تمییزش  سمیعست و بصیر

آدمی باش و  ز خرگیران  مترس                               خر   نه   ای عیسی دوران مترس

چرخ  چارم هم زنور تو  پرست                                 حاش لله  که  مقامت  آخور ست

تو  زچرخ و اختران هم برتری                                  گرچه بهر  مصلحت در آخوری

میر آخور دیگر وخر دیگر ست                                 نه  هر آنک اندر  آخور شد خرست

چه  در  افتادیم  در   دنبال  خر                                 از  گلستان گوی و از  گلهای تر

از  انار و   از ترنج و شاخ سیب                               وز شراب و شاهدان  بی حسیب

یا از آن دریا که موجش گوهرست                             گوهرش   گوینده   و  بیناورست

یا  از آن مرغان که گل چین می کنند                          بیضها زرَین و سیمین می کنند

نردبانهاییست  پنهان در جهان                                   پایه   پایه  تا   عنان   آسمان 

هر  گره را  نردبانی   دیگرست                               هر  روش را  آسمانی  دیگرست

هریکی از حال  دیگر  بی خبر                                 ملک با  پهنا  و بی پایان و  سر  

این در آن حیران که او از چیست خوش                      وآن درین خیره که حیرت چیستش

صحن ارض  الله   واسع   آمده                                  هر  درختی  از  زمینی  سر زده

بر درختان شکر گویان برگ و شاخ                          که  زهی  ملک  و زهی عرصه فراخ